Zoeken
  • Praktijk Zonnekracht

Ongemak, hoe ga je daar mee om?

Daar stond ik dan, in een groep, in het park, op een kruispunt van 3 wandelwegen midden in een drukke stad (lees veel mensen en mogelijke ontmoetingen). De opdracht was: ga zingen, laat jezelf horen.

Ai ai ai, weerstand…moet dit nou, dacht ik? Ah, dit wil ik niet..Aii, shit man, spannend.. Nee, nee, nee..Aaaa ik wil hier weg.


Allemaal pogingen van mijn ego om mij te beschermen, want eigenlijk vind ik het retespannend om mezelf te laten zien, en dan ook nog eens flink hoorbaar, met mogelijk allemaal ogen op mij gericht.


Ik kon niet weg. Dat wilde ik ook niet. Het was mijn keuze daar te zijn. Mee te doen aan deze opleiding tot stembevrijder. En ook mijn verlangen om mijn stem te bevrijden.

Maar aiiii, als je daar dan eenmaal staat. Ik moest een drempel over. Zijn met mijn ongemak. Daarin durven zijn. Dat toelaten. Thema van dit blok was ook wel loslaten. Mijn ongemak voelen, daar aanwezig bij durven zijn. Erin te ademen, en ondertussen mezelf goed gronden met mijn voeten.

Het fijne met een groep. Dan heb je groepsdynamiek ;) Waar de een over de dam gaat dan volgen meer. Dat hielp dus. Al vond mijn ego dat niet leuk! Die dacht: ooo nee, begin nog niet. Haha

Het hielp wel om mijn drempel over te gaan. Ondertussen verbonden met mijn ongemak begon ik geluid te maken, te zingen en mezelf te laten horen.

Warempel, ik kon én zijn met mijn ongemak én zingen, mezelf laten zien i.p.v. weglopen van dat ongemakkelijke gevoel, de zogeheten veiligheid.

Gaandeweg voelde ik me steeds steviger in mezelf, kon ik steeds dieper ademhalen, en nam ik meer ruimte in met mijn stem. Het werd zelfs leuk! Ik voelde me krachtig. Het ongemak was er nog wel, maar behapbaar. Ik kon het dragen in mezelf en ondertussen ook ruimte innemen met mijn geluid, mijn stem, mijzelf.

Wat ik vreesde kwam niet uit. Voorbijgangers bleven staan, en vroegen ons nieuwsgierig achteraf wat wij deden. Een baby in een kinderwagen was helemaal geïntegreerd door ons geluid.


Theoretisch snap ik dat wel. Met stembevrijding maak je oerklanken. Verbonden vanuit je hart en je gevoel. En klank en geluid zit in ons oerbrein, dat was er voor het gesproken woord. Een baby die nog niet spreekt, maar wel klanken maakt, voelt zich daardoor natuurlijk verbonden. Dat geldt trouwens ook voor volwassen mensen ;)

Terug naar de voorbijgangers. Ik zag ze, ik vond het spannend, maar zat in mijn stroom. Ik kon het spannende erbij hebben, omdat ik ook in mijn stevigheid zat. Het was er beide: én de spanning én mijn stevigheid.

Dat is ook waar loslaten over gaat: toestaan. Toestaan van het ongemak, het verdriet, de pijn. Daar bij blijven. Het voelen. Er doorheen ademen. Ermee zingen! Erkennen dat het er is. Wegdrukken vergroot de spanning vaak alleen maar. En als ik de arts Gabor Mate mag geloven, en dat doe ik, dan ontstaan daar zelfs ziekten uit, omdat het je lichaam ingaat, en je systeem verstoort.

Zit jij nu zelf met een ongemakkelijk gevoel, een irritatie, verdriet of welk onplezierige emotie dan ook, en weet je niet goed hoe daar mee om te gaan? Vind je het moeilijk om jezelf te uiten? Wil je je ook weer stevig, ruim en vrij voelen? Kom dan een keer langs voor een kennismakingssessie stembevrijding. Net zoals in een groep, werkt samenwerken onder begeleiding ook stimulerend om drempels over te gaan. Het is spannend, maar ó zo bevrijdend!


Liefs,


Elisa

.

.

#ongemak #stembevrijding #aanwezigheid #zijn #stevigheid #injekracht #stromen #durf #moed #spanning #angst #liefde #verbinding #zingen #persoonlijkeontwikkeling

25 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven