Zoeken
  • Praktijk Zonnekracht

Loslaten is toelaten

Loslaten, ai ai ai, wat vinden we dat vaak toch moeilijk. We zijn vaak zo gehecht aan uiterlijke dingen zoals huis, werk, relatie en ook aan gewoonten en patronen in onszelf.

Hele oorlogen zijn hier om gestart. Het vasthouden aan eigen gelijk, land, vrouwen, religie, etc. Waarom vinden we loslaten toch zo moeilijk en aan de andere kant waarom willen we dat toch zo graag?

Loslaten, ik dacht daar zelf ook veel te moeilijk over. Iets waar ik last van had of iets waarvan ik niet wilde dat dat gebeurde, dat moest weg. Dus ging ik in de oplos- en doe modus om te zorgen dat het anders werd. Eigenlijk in de vechtmodus. Tegen de stroom in. Dat is hard werken kan ik je vertellen ;)

Ook ken ik de vluchtmodus. Je kop in het zand steken. De realiteit niet onder ogen willen zien, en gewoon domweg doorgaan. Wegvluchten in werk bijvoorbeeld. Of in Netflix. Of in….(er zijn legio mogelijkheden, een paar zul je waarschijnlijk zelf heel goed kennen ;)

Of de bevriesmodus. Ik doe niks, reageer niet en hoop dat het vanzelf weer overgaat. Waarmee je jezelf eigenlijk buiten de realiteit zet.

Een eye-opener vond ik het toen ik hoorde dat loslaten niet iets is dat je doet, waar je hard voor moet werken. Het is juist andersom. Er moet niks weg of losgesneden worden. Het moet juist naar je toe.

Wat je weg wilt hebben of niet aan durft te kijken mag naar binnen. Toelaten hoe het NU is. Die pijnlijkheid, dat ongemak, toelaten. Daarin durven zijn. Durven in die zijns-ervaring te stappen.

Poehhh dat is ook hard werken. Maar van een andere orde.

Het is ten eerste al die nare, ongemakkelijke gevoelens voelen. Daarin door blijven ademen, dat voelen, en uitschreeuwen, huilen, erkennen dat het allemaal niet leuk is. En dan, ten tweede, daarin berusten. Overgave. Dat volgt eigenlijk vanzelf op de eerste stap. Het toelaten.

Dan komt de rust. De ademruimte. Het contact met jezelf. De mens waar het echt om gaat. Niet het verhaal, het personage, maar jij, de echte jij wordt gezien en gehoord. Je kunt zijn met jezelf. In het hier & nu. Geen gevechten meer, geen wegvluchten meer. Zijn. Hoe het nu is.

Dit is natuurlijk oefenen. We zijn namelijk zo gewend om te vechten of te vluchten. Gewend om ons best te doen. Gewend om hard te werken. Gewend om sociaal, netjes en vriendelijk te zijn.


Ook ons eigen ego komt met allerlei trucs en argumenten om de hoek om niet te hoeven loslaten. Want het ego houdt van zekerheid en veiligheid. Het ego houdt van vasthouden. Maar wat het niet doorheeft is dat vasthouden niet perse zekerder of veiliger is. Het lijkt veilig. Het lijkt zeker. Maar eigenlijk is het een hele wankele basis.


Als je al je energie naar buiten richt, afgestemd op de ander, vasthoudend aan dingen buiten je zoals werk, verzekering, dan raak je steeds meer van jezelf verwijderd. Je maakt je afhankelijk van dingen en mensen om je heen. Dat je ze nodig denkt te hebben voor je eigen geluk, zekerheid en bestaan.

Die dingen kunnen allemaal ineens wegvallen. Het leven is nu eenmaal veranderlijk. Je kan ontslag krijgen, je relatie kan uitgaan, je huis kun je kwijtraken. Ik zeg trouwens niet dat er iets mis is met het hebben van een huis, relatie of werk hè ;) Het gaat om de gehechtheid eraan en de afhankelijkheid daarin.

Jij bent namelijk meer dan je huis, werk of relatie. Jij bent niet hier op deze aarde om vóór iemand te leven. Jij bent hier om jouw leven te leven. Te zijn wie jij bent.

Als je gaat toelaten hoe het nu in jou is, hoe een situatie nu is, de pijnlijkheid ervan voelen en erkennen, dan maak je weer contact met je gevoelsleven. Jouw binnenste. En dan kan daar van alles gebeuren. Je kunt jouw levendigheid weer voelen, zowel jouw verdriet als jouw vreugde, jouw boosheid als jouw liefde, jouw bangheid als jouw vertrouwen. En dat is een veel stevigere basis. Je gaat meer uit van jezelf, vertrouwt op je eigen gevoelens, en dat jij jezelf kan dragen, los van die baan, relatie en huis. Loslaten wordt op deze manier overvloed. Door toe te laten ontvang je rijkdom in de vorm van een levendige gevoelswereld. Een gevoel van thuiskomen in jezelf.


Loslaten is dus toelaten. Dit wetende en daarop vertrouwend dat het zo werkt, is loslaten ook een besluit. Een besluit tilt je even heel kort uit jouw gehechtheid. Ga eens bij jezelf na, is er iets waar je je aan ergert, wat je vindt dat anders moet, of dat iemand iets anders zou moeten doen of iets waar je geen zin meer in hebt, maar toch doet om…..(welke reden dan ook)? En neem dan het besluit: hier stop ik mee. En kijk, en ervaar wat dit met je doet. Zie het als een speelse oefening. Kom je allerlei stemmetjes tegen die ertegen in gaan? Mooi. Kun je daar mee zijn? Deze voelen, erin zuchten, ze liefde geven, en toch bij je besluit blijven?


Tip bij de oefening: begin niet al te groot, het kan gaan om iets kleins als bijv.: de manier waarop je lief zijn of haar tandenborstel neerlegt en je daar geïrriteerd om bent (omdat jij het graag anders ziet).


Loslaten, poeh, het is een levenskunst ;)



#loslaten #levenskunst #toelaten #besluit #daadkracht #vechtmodus #bevriesmodus #vluchtmodus #zekerheden #schijnzekerheden #ego #persoonlijkeontwikkeling #stembevrijding #coaching #zelfvertrouwen #eigenwaarde


12 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven